یکی از قسم های مهم خداوند منان به قلم است .. اهمیت قلم بر هیچ کس پوشیده نیست ... در آغازین سوره ایی که نامش به قلم زینت گرفته است خداوند می فرماید: سوگند به قلم و آنچه نویسند ...
در تفسیر این آیه شریفه از ابن عباس ، مجاهد ، مقاتل و میبدی نقل شده است :
اولین چیزی را خداوند منان خلق کرد قلم بود و به نظر هیبت به او نگرید .
- بشکافت
- آنگه گفت: برو
- به که روم ؟
- گفت : به آنچه خواهد بودن تا روز قیامت
- بر لوح محفوظ برفت و هرچه بودی بنوشت تا روز قیامت
در سوره علق علم خدایی را بر این عنوان علم با القلم می بینیم ...
بنظر این حقیر اگر کتابتی بین انسان و خدا باقی ایست به جهت اهمیت نوشته است او که خالق کائنات است بر نوشته اهمیت زیادی می دهد و قرآن کریم را معجزه جاوید می داند تا نهایت کمال مطلق معجزه بلا منازع اوست تا روز حشر ...
او را از گزند هر تحریف دور داشت ... تا باقی بماند ...
اینک ما ملت صاحب مفاخر و شاعر... مردم سرزمین عرفان و سلوک ... از خواندن رو برگردانیم ! از قلمی که خدا با هیبت اورا نگریست گریزانیم !... به نقل قول ها بسنده می کنیم نه می خوانیم و نه می نویسیم !... بالندگی را در چیزهایی می بینیم که ارزشی ندارند... حال آنکه نخست خواندن معجزه اش ... سپس پروراندن آنچه دریافت کرده ایم ....و بعد از آن نوشتن برداشت هرچند کم آن سبب بالندگی ایست ...
آیابرای ما فرستاده است کتاب خود را تا ما تنها بر طاقچه هامان نظاره گرش باشیم ؟ و یا در هجرت شریکانمان آن را بخوانیم؟؟!
امیدم به آن است که بخوانیم و به سهم خود بفهمیم.
